قانون پنالتی برای اولین بار از راگبی وارد فوتبال شد.

ویلیام مک کروم تاجر و دروازه بان ایرلندی در سال 1890 پیشنهاد پنالتی را به فدراسیون کشورش داد و آنها نیز این پیشنهاد را با فیفا در میان گذاشتند.

پس از چند ماه بحث و بررسی این قانون پیشنهادی در فیفا، در فینال مسابقات آقای کاپ سال 1891، بازیکن نانس کانتی در دیدار مقابل استوک سیتی، توپ را با دست از روی خط دروازه بیرون کشید و این اتفاق جنجالی سبب شد تا خیلی زود پنالتی شکل رسمی و قانونی به خود بگیرد.

اولین پنالتی تاریخ فوتبال را بیلی هیت بازیکن تیم ولورهمپتون به تور دروازه آگرینگتون چسپاند.

پنالتی همانطور که از معنای لغویش پیداست به معنای تاوان است. گاه مدافع باید با خوردن گل از روی نقطه پنالتی، تاوان خطای داخل محوطه اش را بدهد و گاه بازیکن زننده ضربه با از دست دادن توپ، تاوان بی دقتی اش را.

باخت در ضربات پنالتی بعنوان باخت در پرونده تیمها ثبت نمیشود، به همین جهت بسیاری از مربیان، این نوع شکست را صرفاً به شانس و اقبال ربط میدهند.

ضربات بیرحم پنالتی اگرچه سرنوشت تلخی را برای یک طرف ماجرا رقم میزند اما یادمان نرود برای طرف دیگر همواره شادمانی را به همراه می آورد.

"پنالتی" جنگ میان چشم هاست. چشمها هیچوقت دروغ نمی گویند و چشمهای هر فردی به روشنی از درون او خبر میدهند. تنها آنهایی میتوانند از پس ضربات پنالتی برآیند که مطمئن باشند موفق خواهند شد. "روحیه" اصل اول ضربات پنالتی است.

 

تهیه و تنظیم مطلب: عبدالله غربی

برگرفته از: مجله تماشاگر