حديث هفتـه ...
ابن ماجه از ثوبان (رضی الله عنه) روایت کرده است که رسول الله (صلی الله علیه و سلم) فرمودند:
"لَأَعْلَمَنَّ أَقْوَامًا مِنْ أُمَّتِي يَأْتُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ بِحَسَنَاتٍ أَمْثَالِ جِبَالِ تِهَامَةَ بِيضًا فَيَجْعَلُهَا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ هَبَاءً مَنْثُورًا.
قَالَ ثَوْبَانُ يَا رَسُولَ اللَّهِ صِفْهُمْ لَنَا جَلِّهِمْ لَنَا أَنْ لَانَكُونَ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَانَعْلَمُ؛
قَالَ أَمَا إِنَّهُمْ إِخْوَانُكُمْ وَمِنْ جِلْدَتِكُمْ وَيَأْخُذُونَ مِنْ اللَّيْلِ كَمَا تَأْخُذُونَ وَلَكِنَّهُمْ أَقْوَامٌ إِذَا خَلَوْا بِمَحَارِمِ اللَّهِ انْتَهَكُوهَا".
ترجمه: «گروههایی از امتم را میشناسم که با نیکیهایی به اندازه کوه تهامه به دادگاه آخرت میآیند؛ امّا خدای متعال آن نیکیها را همچون غبار پراکنده میسازد و نمیپذیرد!
ثوبان (رضی الله عنه) فرمود: ای پیامبر خدا، اوصافشان را برایمان آشکار فرما؛ مبادا ندانسته از آنان شویم.
رسول الله (صلی الله علیه وسلم) فرمود: آنان همکیش شما و از خودتان هستند و مانند شما اهل شب زنده داری هستند؛ امّا در هنگام خلوت، مرتکب بیشرمی در برابر خدای متعال میشوند و گناه میکنند».
به راستی ما در خلوتگاهمان چگونه هستیم؟ آیا از خلوت خودمان در جهت تقرب به خداوند استفاده می کنیم یا اینکه ....؟!
تهیه و تنظیم مطلب: شیخ علی وطن خواه
وبلاگ رباط : "نشریه ی انجمن فرهنگی،تربیتی روستاهای کهنه و شهرک"