رباط کهنه

ریشه ی کلمه ی دوپینگ از کشور هلند می آید و نام نوعی نوشیدنی به نام "دوپ" بوده که از پوست انگور تهیه میشد.

در تاریخ نوشته شده که "جنگجویان زولو" اولین نفراتی بودند که دوپینگ میکردند. در واقع از دوپ برای افزایش توان و قدرتشان در جنگها استفاده میکردند.

طبق تعریف، "دوپینگ" عبارت است از تجویز یا مصرف یک ماده ی خارجی یا ماده ی درون زای بدن با مقادیر غیرعادی و غیر طبیعی توسط شخص سالم با هدف افزایش کارآیی ورزشی.

یکی از عرصه های این سودجویی، کاربرد غیر از داروها در ورزش و ترویج آن است که اهداف اقتصادی، اجتماعی و حتی سیاسی در ورای این موارد استفاده ی نابجا وجود دارد.

موارد فراوان خلع مدال، عوارض زیانبار گسترده ی جسمی و روحیِ گزارش شده از ورزشکاران و بالاخره موارد مرگ و میر قابل توجه ناشی از ارتکاب دوپینگ، حاکی از گسترش تکان دهنده ی این ضدارزش در صحنه ورزش دارد.

وقتی پای درد دل مدیران و مربیان ورزشی می نشینید و از آنها میخواهید درباره ی بزرگترین دغدغه ی خود بگویند قطعاً بعد از مسائل مادی به موضوع دوپینگ اشاره میکنند و میگویند اگر شر این بلای خانمان سوز از سر ورزش برداشته شود میتوان بدون دغدغه به فعالیت های ورزشی ادامه داد.

فرانسه اولین کشوری بود که در سال 1963 قانون مبارزه با دوپینگ را به تصویب رساند.

پس از آن سایر کشورها نیز از فرانسه پیروی کردند و سرانجام کمیته ی بین المللی المپیک در فوریه 1999 نخستین همایش جهانی دوپینگ ورزشی را در شهر لوزان برگزار کرد.

در 10 نوامبر 1999 نیز آژانس جهانی ضددوپینگ (وادا) بر اساس پیشنهادی که در این همایش مطرح شده بود تاسیس گردید و فعالیت خود را آغاز نمود.

در هر حال آنچه مسلم است داستان دوپینگ پایانی ندارد، چون نه طمع آدمی پایان پذیر است و نه علمش.

همان علمی که در خدمت دروغ و خطا و تقلب در می آید، همان علمی که قاعده ی رقابت سالم را بهم ریخته، اعتماد و صداقت را از میان برده و وقتی پرده ی رسوایی به زمین افتد، نه فقط خود که یک ورزش و کشور و ملت را دچار بحران اعتبار و آبرو میکند.

تهیه و تنظیم مطلب : عبدالله غربی

برگرفته از : مجله ی تماشاگر