" دِییش اِچم تانگور اَوِشَ ؟ "

اردیبهشت ماه شاید از دل انگیزترین فصول برای کهنه ای هایی باشد که به کوه نوردی علاقمند هستند.

ورزشی که علاوه بر فواید زیادی که برای جسم انسانها دارد، روح و روان انسان را نیز تحت تاثیر قرار داده و آرامش زایدالوصفی را برای انسان به دنبال خواهد داشت.

 

شاید همین آرامش روانی است که انسانهای زیادی را مجذوب خود می نماید. کم نیستند در روستای ما افرادی که اگر مدت کوتاهی به کوه نروند احساس میکنند که چیزی را گم کرده اند.

شاید هر کدام از این افراد در پی منظور و مقصودی به کوه بروند، اما اگر پای صحبت هر کدام از این افراد نشسته باشیم همین آرامش و لذت سکوت را دلیل اصلی علاقه خود به کوه نوردی میدانند.

 

علاوه بر آرامشی که در کوه حکم فرماست، انسان خردمند با مشاهده ی عظمت کوه به یاد "عظمت خالق" می افتد، خالقی که با آفرینش کوههایی چنین باعظمت، موجبات سکون و آرامش زمین را فراهم ساخته است: "وَالجبال اوتادا"

و بی اختیار این ندای قرآنی را سر میدهد که: "رَبّنا ما خَلقت هذا باطلاً سُبحانَک فَقنا عَذاب النار".

 

در ابتدای مطلب گفتیم که اردیبهشت ماه، دل انگیزترین وقت کوه نوردی در کوههای کهنه است زیرا در این ماه تقریباً تمامی گیاهان دارویی کوهی به بار نشسته و آماده استفاده بندگان خدا از این گیاهان هستند.

گیاهانی همچون: آویشن، مَروتَهر، بادام کوهی و ... .

ادامه دارد ...