موزه تنها مختص جنگ و آثار نقاشی و پیکر تراشی نیست، بلکه در موزه میشود فوتبال قدیم را به نمایش گذاشت تا مردم، بیش از پیش آن زمانها را حس کنند و مجبور نباشیم تنها از ذهنمان برای سفر به تاریخ استفاده کنیم.

این روزها در موزه های فوتبال و در تالارهای افتخار میشود اشیایی متعلق به بازیکنان قدیمی را پیدا کرد؛

مثلاً پیراهن دیه گو مارادونا، یا توپ جام جهانی 1930؛ همان توپی که قهرمانی اروگوئه را در نخستین دوره جام جهانی رقم زد. 

 

مرور خاطرات فوتبالی و دیدن عکس های قدیمی، همیشه از جذابیت خاصی برای علاقه مندان به فوتبال برخوردار بوده است.

در این بین اکثر تیمهای حرفه ای و مطرح دنيا برای اینکه خاطرات بازیکنان و مربیان نسلهای گذشته شان فراموش نشود و در ذهن بماند، اقدام به برپایی محلی به عنوان تالار افتخارات و خاطرات باشگاه کرده اند.

موزه باشگاه بارسلونا امروزه به عنوان مهمترین موزه فوتبال دنیا شناخته ميشود وطبق آمار، سالانه بیش از یک میلیون و دویست هزار نفر از این موزه دیدن می کنند.

این موزه محبوب گردشگران خارجی نیز هست و بسیاری از كساني كه حتی علاقه ای به فوتبال ندارند نيز به تماشای این موزه می آیند.

 

پس از بيان اين نكات، حال بياييم كمي اين موضوع را در سطح جامعه خودمان يعني روستاهاي كهنه و شهرك بررسي نماييم.

شايد نتوان تاريخ فوتبال كهنه را در قالب يك موزه يا تالار افتخار عظيم به نمايش گذاشت، اما با كمي همت و تلاش ميتوان آرشيوي كوچك و در عين حال جذاب و تماشايي از گذشته ي فوتبال روستا تاكنون تهيه كرد.

تیم فوتبال نوجوانان روستای کهنه ، سال ۱۳۷۶ (عكس از : وبلاگ مربوطي)

در اين بين مسلماً هستند كساني كه علاقمندند ورزش گذشتگان خود را مرور كنند.

فوتبال كَهنه داراي سابقه اي ديرينه است كه با جمع آوري آنها ميتوان علاوه بر مرور خاطرات تلخ و شيرينِ آن دوران، تجربه اي ارزشمند و گرانبها را به جوانان امروزي بخصوص بازيكنان كنوني فوتبال روستا تقديم كرد.

تهيه و تنظيم مطلب: عبدالله غربي