رباط کهنه

پس پدر به "دين" گفت : شاید بعد از اینکه از مسافرت برگشتیم به سراغت آمدیم و تو را سوار کردیم .

پس او را سوار نکردند و ماشین به راه خود ادامه داد. هنوز چند قدمی دور نشده بودند که به محل ایست بازرسی رسیدند .

پدر، ماموری را دید که با اشاره از او می خواهد که از ماشین پیاده شود .

فرد مامور به پدر گفت : سفر شما در اینجا به پایان رسیده و باید از ماشین پیاده شوی و همراه من بیایی .

پدر پریشان و مبهوت ماند ، آن فرد ادامه داد : من دنبال « دین » می گردم. آیا دین همراه توست ؟

پدر گفت : نه، من او را در مسیر خود دیدم ولی سوارش نکردم . به من فرصت بده تا برگردم و او را سوار کنم .

آن فرد به او گفت : تو هرگز نمی توانی این کار را بکنی زیرا مسافرت تو تمام شده و این جاده یکطرفه است و راه برگشتی وجود ندارد .

پدر جواب داد : ولی ثروت و مقام و قدرت و زن و فرزند و ... همراهم هستند .

آن فرد به او گفت : اینها هیچ کدام سودی برای تو نخواهند داشت و هیچ کدام از آنها حق همراهی تو را ندارند، فقط دین است که می تواند همراه تو بیاید .

پدر از او سوال کرد : تو کیستی ؟

جواب داد : من « مرگ » هستم ، کسی که از آن غافل بودی و به فکرش نبودی .

در این لحظه پدر ماشینش را نظاره کرد ، درحالی که زنش پشت فرمان قرار گرفته، به همراه فرزندان و ثروت و قدرت در حال حرکت و ادامه مسافرت هستند و هیچ کدام از آنها حاضر به همراهی او نبودند .

خداوند تبارک و تعالی می فرمایید:

 قُلْ إِن کَانَ آبَاؤُکُمْ وَأَبْنَآؤُکُمْ وَإِخْوَانُکُمْ وَأَزْوَاجُکُمْ وَعَشِیرَتُکُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ کَسَادَهَا وَمَسَاکِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَیْکُم مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِی سَبِیلِهِ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّى یَأْتِیَ اللّهُ بِأَمْرِهِ وَاللّهُ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْفَاسِقِینَ

ترجمه: بگو اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى که گرد آورده ‏اید و تجارتى که از کسادش بیمناکید و سراهایى را که خوش مى‏دارید نزد شما از خدا و پیامبرش و جهاد در راه وی دوست‏داشتنی ‏تر است پس منتظر باشید تا خدا فرمانش را [به اجرا در] آورد و خداوند گروه فاسقان را راهنمایى نمى‏کند.  (سوره توبه / آیه 24)

کُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَکُمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ فَمَن زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ وَما الْحَیَاةُ الدُّنْیَا إِلاَّ مَتَاعُ الْغُرُورِ

ترجمه: هر جاندارى چشنده [طعم] مرگ است و همانا روز رستاخیز پاداشهایتان به طور کامل به شما داده مى‏شود پس هر که را از آتش به دور دارند و در بهشت درآورند قطعا کامیاب شده است و زندگى دنیا جز مایه فریب نیست. (آل عمران / آیه 185)