کشور ژاپن در جنگ جهانی دوم بیشتر از همه ی کشورها مورد تاخت و تاز دشمنان قرار گرفت و میتوان گفت تقریباً یکی از کشور های نابود شده بود ولی پس از سالها تلاش و کوشش، در حال حاضر این کشور یکی از قطب های بزرگ صنعتی جهان به شمار مي آيد.

 

این پیشرفت چشمگیر، گروهی از محققان را وا داشت تا نسبت به این مسئله تحقیقاتی را انجام دهند که چه عاملی باعث این موفقیت گرديده است؟

نتیجه تحقیقات این شد که همه ی شهروندان ژاپنی عنوان کردند که ما همیشه خود را در یک زنجیره ای از فعالیت احساس كرده و تمامی وظایف خود را به عنوان یک فرد در جامعه به نحو احسنت انجام می دهیم و فکر می کنیم چنانچه غیر از این باشد این زنجیره ی فعالیت از هم باز شده و کشور ما نابود خواهد شد.

راستی مگر نمی شود ما نیز یک ژاپن کوچک باشیم؟ مگر همه ما این دیدگاه را قبول نداريم که جامعه از افراد تشکیل شده و فرد فعال، تاثیراتش را در جامعه خواهد گذاشت؟

حال اگر هر کدام از افراد جامعه ی روستاي ما بر اساس تعهد خود، گوشه ای از مسئولیت های روستا را به عهده بگیرند و در حد توان فعالیت کنند چه خواهد شد؟

 

گروهی با توجه به توانشان، مسئولیت و مدیریت روستا را به عهده خواهند گرفت و گروهی دیگر در پشت صحنه به عنوان مشاورین، گروه مسئول را حمایت می کنند. بقیه ی افراد جامعه نیز هر کدام در وسع خود، حمایت های مادی و یا هزینه ها را به عهده می گیرند؛

یعنی اینکه همه ی افراد به نوعی در این فعالیت ها درگیر می شوند و هیچ گروهی بار مسئولیت خود را به دوش دیگری نمی اندازد و همه احساس می کنند این جامعه به تک تک آنها تعلق دارد و در سود و زیان آن سهیم هستند.

 

به نظر شما جامعه ی روستای ما اینچنین است؟ متاسفانه اینچنین جوی در جامعه ما حکمفرما نیست. گروهی فعالیت می کنند و عده ای محدود نیز هزینه ها را به عهده دارند و بقیه ی افراد جامعه احساس می کنند فقط باید برای خودشان باشند و سر در لاک خود و در خدمت خانواده ی خودشان هستند.

مطمئن باشید اگر این دیدگاه تغییر نکند و همه ی افراد به نوعی درگیر کارها نباشند جامعه ی ما پیشرفت نخواهد کرد.

به امید روزی که همه ی ما مانند ژاپنی های بعد از جنگ جهانی دوم، خود را در یک زنجیره ای از فعالیت احساس کنیم.

نويسنده: مرتضي اكبري