گروه دوم (افرادي كه دليلي نمي بينند سربازي بروند) كسانی اند كه به دلیل شرایط كاری و خانوادگی دلیلی برای سربازی رفتن نمی بینند. بیشترین افراد این گروه را كسانی تشكیل می دهند كه به كارهای آزاد اشتغال دارند.

ازدواج با افرادی كه حاضر نیستند هرگز به سربازی بروند مشكلات زیادی در زندگی فردی و زناشویی ایجاد می كند زیرا جامعه و قانون ما برای آنها محدودیت هایی ایجاد نموده است.

طبق قوانین كشور ما استخدام و به كارگیری فردی كه سربازی نرفته به خصوص در ادارات دولتی و نیمه دولتی ممنوع است.

نقل و انتقال هرگونه سند رسمی برای این افراد غیرممكن است. مثلاً این افراد حق خرید و فروش خانه، مغازه و ... به نام خود را ندارند. حق خروج از كشور و رفتن به سفرهای برون كشوری از این افراد سلب شده است. در واقع به این افراد پاسپورت داده نمی شود.

 

و اما گروه سوم كسانی هستند كه به دلیل ادامه تحصیل و پیشرفت علمی، به صورت موقت رفتن به سربازی را به عقب انداخته اند كه كاملاً منطقی و درست است.

بر این اساس افراد با فرض طی سریع مدارج علمی در 23 سالگی از مقطع کارشناسی و در 25 سالگی از مقطع کارشناسی ارشد فارغ التحصیل می شوند.

اگر این افراد بخواهند پس از اتمام تحصیلاتشان تازه دوران خدمت سربازی را  طی نمایند و بعد به فكر ازدواج بیفتند یعنی تقریباً باید در سن 27 الی 28 سالگی ازدواج نمایند. در حالیكه ازدواج نه منافاتی با ادامه تحصیل و پیشرفت علمی فرد دارد و نه با سربازی رفتن در تضاد است.

البته زندگی متاهلی و سربازی رفتن سختی های خاص خود چون كم درآمدی،‌ سختی كار، دوری و ... را برای زن و مرد به همراه می‌آورد ولی شیرینی های زندگی مشترك آنقدر زیاد هست كه بتوان به خاطر رسیدن به آن برخی از تلخ‌ كامی ها را تحمل كرد.

پس اینكه عده ای، سربازی نرفتن پسر را دلیل محكمی برای رد خواستگاری پسر معرفی می كنند، در حالی‌كه پسر به دلیل اشتغال به كار، حرفه یا تحصیل و بالاجبار، رفتن به سربازی اش را به تعویق انداخته است اشتباهی بزرگ است.

منبع: تبيان