فوتبال ورزشی است که تماشاگران در آن نقش دارند و این خیلی اهمیت دارد. مسئله، آن ۲۲ نفر بازیکن نیست؛ مردمی که روی سکوها و پشت تلویزیون نشسته اند اهمیت بیشتری دارند.

مثلاً در بازیهای ایرانی خودمان وقتی ۳۰ میلیون نفر بازی استقلال و پرسپولیس را می بینند آن ۳۰ میلیون پای اصلی آن بازی هستند. در واقع بهانه ای به دست آورده ایم که در کنار هم با یکدیگر ارتباط برقرار کنیم.

 

اصولاً فوتبال آن ۲۲ بازیکن، چند داور، مربی و تعویض ها نیست؛ انواع ورزشها مانند پریدن یا دویدن، و مسائلی همچون زمین خوردن یا از کوره در رفتن را شامل میشود.

بازیکن اخراج می شود، بازی عوض می شود، تماشاگرها شعار می دهند و بازی دگرگون می شود. اصلاً یکی از نکات این است که اشتباه هم جزء قاعده این بازی است.

فرق فوتبال با دو و میدانی در این است که آنجا وقتی شخص از خط می گذرد زمانش را نشان میدهند و همه چیز تمام می شود اما اینجا پارامترها متغیر هستند؛ اشتباه و بازی تفکری از قواعد بازی فوتبال هستند.

وقتی ایران به جام جهانی ۹۸ صعود کرد، شور ملی بخشی از آن بازی بود ولی همه ی ما در آن پیروزی نقش داشتیم به همین دلیل با سوت پایان بازی به خیابانها ریختیم و شادی کردیم و اشک ریختیم چرا که احساس می کردیم در آن نقش داشته ایم، نقشی بزرگ.

 

بهترین لحظات زمانی است که با دوستان دور هم جمع باشیم و خانم ها آن طرف گپ بزنند، پسرها در یک طرف اتاق شلوغ کنند و صدای گریه یک بچه را بشنویم و در کنار همه ی اینها، با هم یک "بازی فوتبال" را نگاه کنیم ...

فردا صبح از خانه که بیرون میرویم تا دوستی ما را می بیند می گوید بازی دیشب را دیدی؟ و بعد می ایستیم و دو کلام درباره اش حرف می زنیم. در مدرسه با همکاران در مورد فوتبال صحبت می کنیم و ... .

این پدیده ای حیرت انگیز به نام "فوتبال" است که گذشته ات را با آن به یاد می آوری .

 

نـویسنـده : عبـدالله غـربـی