رباط کهنه

۳- کمال گرایی: "چرا تو همیشه دوم می شوی؟ نمره ۱۷ گرفتی؟ چرا نتوانستی ۲۰ بگیری؟ و…".

اینکه مرتب درصدد باشید فرزندتان را به جلو و به سوی اهداف خاص هُل دهید تا به عقیده خودتان بهتر شود، کمکی به او نمی کند. در مقابل، پیامی که به او می دهید این است که «تو به اندازه کافی خوب نیستی و ما تو را قبول نداریم.»

۴- مقایسه: "چرا نمی توانی مثل خواهرت باشی؟ وقتی من همسن تو بودم، نمراتم بهتر از تو بود و…".

در مقایسه شما به فرزندتان می گویید که تو کمتر از دیگران هستی. به این ترتیب او احساس خودکوچک بینی و تحقیر می کند.

ممکن است اوایل یا در ظاهر به طور موقتی بیشتر تلاش کند تا رضایت شما را به دست بیاورد، اما درواقع نسبت به دیگران، احساس بدبینی، نفرت و کینه پیدا می کند.

این موضوع در میان چند فرزند در یک خانواده بسیار جدی است و موجب حس کینه در میان خواهر و برادر می شود.

۵- تهدید: "اگر دوباره این کار را بکنی تو را از خانه بیرون می اندازم، و …".

در واقع تهدید به معنی بزرگ جلوه دادن ناراحتی شما از موضوعی است. شما نخستین تاثیری که بر فرزندتان می گذارید، ترور شخصیت اوست.

کودک وقتی احساس تهدید کند، یعنی از آینده می ترسد و ترس، بزرگ ترین مانع در راه شکوفایی استعداد و شخصیت اوست. او آسیب پذیر خواهد شد و به قدری ضعیف می شود که از هر چیز و هر کسی می ترسد و با هر مشکلی به گریه می افتد.

وقتی احساس کند شما بعنوان والدین که مورد اعتمادترین افراد زندگی اش هستید، میخواهید او را رها کنید یا به او صدمه بزنید، چگونه خواهد توانست به خودش و دیگران اعتماد کند و در آینده از زندگی با روابط سالم لذت ببرد؟

مطمئن باشید با رعایت موارد ذکرشده بهتر نتیجه می گیرید.

در اینصورت هم احساس احترام و صمیمیت بیشتری در خانواده و میان شما و فرزندانتان ایجاد میشود و هم اینکه رفتارهای فرزندان از حالت لجبازی و فرسایشی خارج می شود و انعطاف بیشتری از خود نشان خواهند داد.