سوره ی آل عمران آیه ی ۱۸۵     سوره ی انبیا آیه ی ۳۵       سوره ی عنکبوت آیه ی ۵۷

بنا به آیات ذکر شده در قرآن کریم، یقیناً همه ی ما روزی طعم مرگ را خواهیم چشید؛ مرگی که برای مومنین شیرین و برای کافران تلخ خواهد بود .

اگر به ما بگویند که ای فلان شخص، تو فردا خواهی مـُرد و امروز آخرین روز زندگی توست چه می کنیم؟ قطعاَ برای خود دست و پا می زنیم و بی خیال نخواهیم بود.

 

پس با خود فکر کنیم چه خواهیم کرد؟! یقیناً به خود باز خواهیم گشت و توبه می کنیم؛ نمازهایمان را بهتر از قبل خواهیم خواند، صدقه و زکات می دهیم، رفتارمان را با بندگان خدا نیک خواهیم کرد و به دیدار کسانی که در حقشان بدی کرده ایم می رویم و از آنان حلال بودی می طلبیم.

پس سروران گرامی، آیا به گفته ی نبی رحمت(صلی الله علیه وسلم) شایسته نیست که زیاد یاد کنیم "از بین برنده ی لذت ها" را  که همان مرگ است و ما را به سرای جاویدان می برد؟ و بیش از حد به این دنیا دل خوش نکنیم؟

هر روز با خود فکر کنیم که امروز آخرین روز زندگیمان و فردا روز مرگمان خواهد بود. آیا اینقدر که به فکر جمع آوری مال بوده ایم به فکر جمع اوری اعمال نیک برای سرای آخرت نیز بوده ایم؟

به گفته ی الله متعال آنچه نزد ماست تمام می شود و آنچه نزد خداوند است باقی می ماند؛ پس بیایید تا دیر نشده به خود برگردیم و به درگاه الله سبحان و تعالی توبه کنیم.

 

بیاییم با اعمال و کردار نیک، خود را برای مرگی آماده کنیم که هر لحظه انتظارمان را می کشد و تا کار از کار نگذشته خداوند و بندگانش را از خود راضی کنیم و همچنان که مرگ را برای دیگران باور داریم برای خود هم باور کنیم.

«خدایا ما را ختم به خیر بگردان و بهترین اعمالمان را اخرین اعمال قرار ده و مرگی با عزت را نصیبمان بفرما و بهترین روزمان، روز دیدار با تو باشد» آمین یا رب العالمین ...

 

نویسنده: مرتضی رضایی