رباط کهنه

می خواهم موضوعی را مطرح کنم که مطمئن هستم حرف دل اکثریت مردم است و اقشار جامعه از این مشکل گله دارند ولی متاسفانه برای رفع آن کوششی نمی کنیم.

این مسأله احترام گذاشتن به بعضی انسانها و کم محلی یا بی محلی کردن به بعضی از افراد دیگر، مثلا فردی که از تمکن مالی بهتری برخوردار می باشد یا کسی که تخصصی مانند پزشکی، مهندسی، و ... دارد یا کسی که مسئولیت یا سمت مهمی را به عهده دارد مورد توجه بیشتری قرار می گیرد.

اين افراد اگر در مجلسی حضور داشته باشند بدون توجه به موقعیت سنی در صدر مجلس قرار مي گيرند، اگر کاری صورت گیرد بیشتر اسم این افراد برده می شود، خلاصه اینکه هم زندگی و هم مرگ این افراد صدای بیشتری دارد و اصلا توجه نمی کنیم که خداوند می فرماید:

«إن أکرمکم عند الله اتقکم » : گرامی ترین شما نزد خدا، با تقوا ترین شماست.

مطمئن هستم که اکثریت مردم از این مسئله رنج می برند. مگر در یک جامعه همه انسانها باید مثل همدیگر باشند؟ مگر ارزش انسانها به مقام و منزلت و تمکن مالی آنهاست؟

یک جامعه هم به پزشک نیاز دارد و هم به عالم دینی، هم به کارگر نیاز دارد و هم به کارفرما، هم به معلم نیاز دارد و هم به متعلم، یکی باید مطاع باشد و دیگری مطیع، یکی باید مدیر و رهبر باشد و دیگری باید فرمانبردار؛

پایداری یک جامعه ی سالم به وجود تک تک این افراد با تفاوتهای فردی است ولی طبق فرموده خداوند ارزش انسانها فقط به تقوا و پرهیزکاری آنهاست.

پس بیاییم از هم اکنون در دیدگاهمان تجدید نظر کنیم و به همه افراد به یک چشم نگاه کنیم و همه را مورد احترام و ارزش قرار دهیم؛

و این را بدانیم که همه انسان هستند و شناخت شخصیت واقعی انسانها فقط توسط خداوند صورت می گیرد و خداي نکرده به چشم ضعف به انسانی نگاه کنیم که گناه بزرگی مرتکب می شویم.

در پايان اميدواريم این فرهنگ روز به روز در جامعه مان گسترش پيدا كند.

نویسنده: مرتضی اکبری