رباط کهنه

در مطلب "پيگيري جلسات هفتگي ويژه خواهران" كه چند روز قبل در همين وبلاگ به ثبت رسيد، يكي از بازديدكنندگان با نام "دنيا" سوالي را در قسمت نظرات مطرح نمودند بدين مضمون:

منظور از جمله ي "در دعاها، متوسل شدن به كارهاى نيكي كه فرد انجام داده جايز است" چيست؟

پاسخ: دوست گرامی، در جواب سوال شما، قسمتی از حدیث رسول الله (صلی الله علیه وسلم) که مشهور به "حدیث غار" می باشد را خدمتتان ذکر می نماییم تا مطلب برای شما واضح گردد.

(در صورتی که مایل بودید از ادامه ي حدیث اطلاع یابید، به حدیث 12ریاض الصالحین مراجعه نمایید).

سه نفر در امتهای پیش از شما تصمیم گرفتند شبی را در غاری به صبح برسانند. لذا داخل غار شدند و بلافاصله بعد از دخول به غار، صخره ای جلوی در غار را مسدود کرد.

آنها با خودشان گفتند که چاره ای نداریم که خداوند را به فریاد بطلبیم و در دعا، هر کدام از ما به یکی از اعمال نیکمان توسل نماییم و شروع به دعا نمودند.

اولین آنها گفت: "خدایا، من پدر و مادری پیر و کهنسال داشتم، پیش از آنان هیچ کس از اعضای خانواده و خدمتکاران را شام نمی دادم؛

روزی برای یافتن چراگاه گوسفندان از خانه ام دور افتادم و درست هنگامی به نزد آنان بازگشتم که خوابیده بودند. برای شامشان شیر دوشیدم. چون به نزد آنان آمدم آنان را خفته یافتم. دوست نداشتم آنان را بیدار کنم و دوست هم نداشتم پیش از آنان، خانواده و خدمتکاران را شام دهم.

در حالی که کاسه شیر در دستان من بود، منتظر بیدار شدن آنان ماندم تا اینکه صبح شد. کودکان جلوی پایم از شدت گرسنگی داد و فریاد می کردند. آنگاه پدر و مادرم بیدار شدند و شیرشان را نوشیدند.

بار خدایا، اگر این کار را برای خشنودی تو انجام داده ام، برایمان در کار این صخره که گرفتار آن هستیم گشایشي حاصل کن تا رهایی یابیم."

پس از این دعا مقداری از آن راه گشوده شد، به اندازه ای که نمی توانستند از آن بیرون روند.

در ادامه نیز دو نفر دیگر در دعای خود به همان شیوه ي نفر اول، عملی از اعمال خیر خود را ذکر کردند و بعد از دعای هر کدام، صخره مقداری کنار رفت و در نهایت نجات یافتند.